به گیتی بهشت ار ندیدست کس

ز دانش زبان و ز معنی سخن

سراسر ز مشک سیه طره پوش

هم از طبع گوینده و هم خموش

بهشتی پر از دانش اینست و بس

که وهم اندر او چون بهشتی به جای

بیابد ز رمز آنچه آیدش رای