نصیب آمد از وی ترا بیشتر

سخاوت درختیست اندر بهشت

که یزدانش از حکمت محض کشت

ازآن شاخ دارد به دنیا گذر

الا تا بود فر یزدان پاک

روندست گردون و استاده خاک

جهان را تو بادی شه نیک بخت