تا ترا در درون شمار و شکیست

یکی اندر یکی یکی باشد

در دویی جز بدو سقط نبود

هرگز اندر یکی غلط نبود

چه یکی دان چه دو که هردو یکیست

به چراگاه دیو بر ز یقین

چه و چند و چرا و چون را هین