کاستوی آیتی ز قرآنست

استوی بود و عرش و فرش نبود

استوی از میان جان می خوان

ذات او بسته جهات مدان

گفتن لامکان ز ایمانست

عرش چون حلقه از برون در است

از صفات خدای بی خبر است