کن دو حرفست بی نوا هر دو

از چه از باد و آب و آتش و خاک

فعل و ذاتش برون ز آلت و سوست

بس که هویتش پر از کن و هوست

هر دو بحر است بی هوا هر دو

ذات او سوی عارف و عالم

برتر از این و کیف وز هل و لم