ای فرخ پیروز من از روی آن شمس الضحی

ای عشق چون آتشکده در نقش و صورت آمده

بر کاروان دل زده یک دم امان ده یا فتی

در آتش و در سوز من شب می برم تا روز من

بر گرد ماهش می تنم بی لب سلامش می کنم

خود را زمین برمی زنم زان پیش کو گوید صلا

گلزار و باغ عالمی چشم و چراغ عالمی