گفتش ای پور در خزانه هو

پسرش چون بدید بذل پدر

تر زبان شد به عیب و عذل پدر

گفت بابا نصیبه من کو

قسم تو بی وصی و بی انباز

من به حق دادم او دهد به تو باز

اوست چون کارساز و مولی ما