گفت کین هر دو را همی آشام

دو در بهترت بداد به دست

بعد از آن الف داد با پستان

روز و شب پیش تو در چشمه روان

کل هنیئا که نیست بر تو حرام

چون نمودت فطام بعد دو سال

شد دگرگون ترا همه احوال