خازن او به ترا که تو خود را

نفع آتش اگر مقیم ترست

آتش آرای ازو کریم ترست

تو ندانی نه نیک و نه بد را

یار مار است چون زنی تو درش

مار یار است چون رمی ز برش

ای صدف جوی جوهر الا