یار مار است چون زنی تو درش

آتش آرای ازو کریم ترست

تو ندانی نه نیک و نه بد را

خازن او به ترا که تو خود را

مار یار است چون رمی ز برش

ای صدف جوی جوهر الا

جان و جامه بنه به ساحل لا