مار یار است چون رمی ز برش

تو ندانی نه نیک و نه بد را

خازن او به ترا که تو خود را

یار مار است چون زنی تو درش

ای صدف جوی جوهر الا

جان و جامه بنه به ساحل لا

هست حق جز به نیست نگراید