کادمی را زجمله کرد گزین

بی زبانی ثنا زبان تو بس

هرزه گویی غم و زیان تو بس

منت کردگار هادی بین

از پس کفر اهل دینمان کرد

به سیاهی سپیدبین مان کرد

حضرتش را برای ماده و نر