در ره عشق پیش رو سوی حق

سگ کهدانی از چه فربه شد

نه ز تازی به کارها به شد

خود ز رخسار صبح و پشت شفق

روز که بود که پرده در باشد

شب که باشد که پرده گر باشد

هرکه آمد بدو و گوش آورد