روز که بود که پرده در باشد

نه ز تازی به کارها به شد

خود ز رخسار صبح و پشت شفق

در ره عشق پیش رو سوی حق

شب که باشد که پرده گر باشد

هرکه آمد بدو و گوش آورد

خود نیامد که لطف اوش آورد