با سخاوت چو همنفس گشتند

هر هدایت که داری ای درویش

هدیه حق شمر نه کرده خویش

آل برمک ز جود کس گشتند

نام ایشان چون روح باقی ماند

ورچه گردون فنای ایشان خواند

قوم این روزگار گرچه خوشند