پای ادبار بر خور و گل نه

چون کمر بسته ایستادی تو

تاج بر فرق دل نهادی تو

تاج اقبال بر سر دل نه

گرت باید که سست گردد زه

اولا پوستین به گازر ده

گرچه غافل برین عمل خندد