چون خلیل از ستاره و مه و خور

داد هابیل پوستین به فنا

نه چو ادریس پوستین بفکند

در فردوس را ندید به بند

پوستینها درید بی غم خور

شب او همچو روز روشن شد

نار نمرود تازه گلشن شد