نار نمرود تازه گلشن شد

چون خلیل از ستاره و مه و خور

پوستینها درید بی غم خور

شب او همچو روز روشن شد

به سلیمان نگر که از سر داد

پوستین امل به گازر داد

جن و انس و طیور و مور و ملخ