پشک با او چو مشک شد بویا

چشم اکمه ازو چو پایه عرش

هرکه چون او به نام جوید ننگ

از یکی خم برآورد ده رنگ

زنده کردار مردگان گویا

گل دل را زلطف جان سر کرد

دل گل را ز دست جان درکرد