گویدش نیست مهربان دایه

گاه بنوازد و کشد بارش

مرد بیگانه چون نگاه کند

خشم گیرد ز دایه آه کند

بر او هست طفل کم مایه

تو چه دانی که دایه به داند

شرط کار آنچنان همی راند