پشت او خواه سیاه و خواه سپید

آینه گر چو پشت روی سیاه

بودیی کس نکردی ایچ نگاه

زاینه روی به بود خورشید

چون ترا از درون دل بنگاشت

آینه تو ز پیش دل برداشت