وی که از چار و نه بنگذشتی

بگذر از جان و عقل یکباری

تا به فرمان حق رسی باری

ای که فرش زمانه ننوشتی

می نبینی از آنکه شب کوری

روز چون عقل ابلهان عوری

می بگویم سخن ترا نه به غمز