روز چون عقل ابلهان عوری

ای که فرش زمانه ننوشتی

وی که از چار و نه بنگذشتی

می نبینی از آنکه شب کوری

می بگویم سخن ترا نه به غمز

لیکن از راه حق به نکته و رمز

تا ز باطل بنگذری حق نیست