بوم چون گرد کاخ شه گردد

که فرشته نه گرسنه ست و نه سیر

از تو بیم و امید دولت راند

چون تو رفتی امید و بیم نماند

شوم و بدروز و پر گنه گردد

چون قناعت کند به ویران جای

پر او به بود که فر همای