روز بهر خروس کی پاید

ورنه انگار بوده نابوده

بر در بی نیازی از که و مه

گر تو باشی وگرنه او را چه

چون شود وقت خور برون آید

چه وجودت به نزد او چه عدم

مثل تو بر درش نیاید کم