چون شود وقت خور برون آید

بر در بی نیازی از که و مه

گر تو باشی وگرنه او را چه

روز بهر خروس کی پاید

چه وجودت به نزد او چه عدم

مثل تو بر درش نیاید کم

چون برون تاخت چشمه روشن