چون برون تاخت چشمه روشن

چون شود وقت خور برون آید

چه وجودت به نزد او چه عدم

مثل تو بر درش نیاید کم

حاجتی نایدش به مقرعه زن

این همه طمطراق آب و گلست

ورنه آنجا که محض جان و دلست