نیک باشی ز دردسر رستی

خلق را دل ز عدل شاد بود

ور بود رای او سوی بیداد

ملک خود داد سر به سر بر باد

ور بدی جمله عهد بشکستی

چون گرفتی ز عدل توشه خویش

مرکب تو بود دو منزل پیش