فضل او پیش چشم دانش و داد

پرده دار است و پرده در نه چو ما

ناکسان را به لطف خود کس کرد

صبر و شکری ز بندگان بس کرد

در حس بست و راه جان بگشاد

چون ترا کرد حلم او ساکن

از زبان بدان شدی ایمن