چون شود سیر مانده کرد رها

سفله دارد ز بهر روزی بیم

نخورد دیگ گرده حکیم

نخورد شیر صید خود تنها

با تو زانجا که لطف یزدانست

گرو نان به دست تو جانست

غم جان خور که آن نان خورده است