با تو زانجا که لطف یزدانست

نخورد دیگ گرده حکیم

نخورد شیر صید خود تنها

چون شود سیر مانده کرد رها

گرو نان به دست تو جانست

غم جان خور که آن نان خورده است

تا لب گور گرده بر گرده است