گرو نان به دست تو جانست

نخورد شیر صید خود تنها

چون شود سیر مانده کرد رها

با تو زانجا که لطف یزدانست

غم جان خور که آن نان خورده است

تا لب گور گرده بر گرده است

جان بی نان به کس نداد خدای