غم جان خور که آن نان خورده است

چون شود سیر مانده کرد رها

با تو زانجا که لطف یزدانست

گرو نان به دست تو جانست

تا لب گور گرده بر گرده است

جان بی نان به کس نداد خدای

زانکه از نان بماند جان بر جای