تا لب گور گرده بر گرده است

با تو زانجا که لطف یزدانست

گرو نان به دست تو جانست

غم جان خور که آن نان خورده است

جان بی نان به کس نداد خدای

زانکه از نان بماند جان بر جای

این گرو سخت دار و نان می خور