جان بی نان به کس نداد خدای

گرو نان به دست تو جانست

غم جان خور که آن نان خورده است

تا لب گور گرده بر گرده است

زانکه از نان بماند جان بر جای

این گرو سخت دار و نان می خور

چون گرو رفت قوت جان می خور