زانکه او مکرمست و با احسان

مرغکان گرچه دانه برگیرند

گبر گفت ار مرا بگزیند

آخر این رنج من همی بیند

نکند بخل با کرم یکسان

دست در باخت در رهش جعفر

داد ایزد به جای دستش پر