شو به دریای داد و دین یک دم

چون به دریا رسی ز جوی مگوی

دست یازیست قالت تو هنوز

پای دامیست حالت تو هنوز

تن برهنه چو گندم و آدم

تا کند توبه تو جمله قبول

تا نگردی دگر به گرد فضول