قصه کم گوی و عاجزی پیش آر

پنجه شیر مغز جان جوید

مرد عالی همم نخواهد بند

سگ بود سگ به لقمه ای خرسند

استخوان را تو با سگان بگذار

تو به گوهر گرفته ای رفعت

پس چرا چون سگی تو دون همت