کی ز لاهوت خود بیابی بار

کشف را کفش ساز و بر سر زن

گر همی روح خواهی از تن فرد

لا چو داراست گرد او برگرد

تات ناسوت بر نشد بردار

با تو و بود تو خرد تیره است

چشم غفلت از آن جهان خیره است