تات ناسوت بر نشد بردار

گر همی روح خواهی از تن فرد

لا چو داراست گرد او برگرد

کی ز لاهوت خود بیابی بار

با تو و بود تو خرد تیره است

چشم غفلت از آن جهان خیره است

زانکه عیسیت را سوی لاهوت