باز پس چون جهی که پایت نیست

چون بخوردی دو درد با صد درد

گویم احسنت اینت مردی مرد

پیشتر چون شوی که جایت نیست

پیشتر زین خران بی افسار

همه می خوارگان دل مردار

می همی عقل و جانشان بخورد