کانکه را جای نیست غمخوار است

خود کمر بسته زاده اند چو مور

جهد کن تا چو مرگ بشتابد

بوی جانت به کوی او یابد

وانکه را پای نیست بیچار است

در گذر زین جهان پر اوباش

ار بوی ور نه بر در او باش