در گذر زین جهان پر اوباش

بوی جانت به کوی او یابد

کانکه را جای نیست غمخوار است

وانکه را پای نیست بیچار است

ار بوی ور نه بر در او باش

آنکسانی که بنده اند او را

به خدایی بسنده اند او را