که ز رزاق خویش آگه بود

مر ورا فرد و ممتحن بگذاشت

بود و نابود او یکی پنداشت

بر توکل ز نیش رهبر بود

در پس پرده داشت انبازی

که ورا بود با خدا رازی

جمع گشتند مردمان بر زن