در دویی دان مشقت و تمییز

چون همه شد یکی مجوی دویی

که بر این در اگرچه پر شورست

زال زر همچو زال بی زورست

در یکیئی یکیست رستم و حیز

در مصاف صفا و ساحت دل

بر فراز روان و تارک گل