تو پر از عیب و قصد عالم غیب

عیب را با سرای غیب چه کار

غیب گو گرد سرخ یزدان است

زردرویی کشوری زانست

نتوان کرد خاصه با شک و ریب

برنخیزد به دست بیخردیت

از دو پای نهاد بند خودیت