سلطان سلطانان من چیزی بده درویش را

تلخ از تو شیرین می شود کفر از تو چون دین می شود

خار از تو نسرین می شود چیزی بده درویش را

جان من و جانان من کفر من و ایمان من

ای تن پرست بوالحزن در تن مپیچ و جان مکن

منگر به تن بنگر به من چیزی بده درویش را

امروز ای شمع آن کنم بر نور تو جولان کنم