چون عشق را سرفتنه ای پیش تو آید فتنه ها

گر قالبت در خاک شد جان تو بر افلاک شد

گر خرقه تو چاک شد جان تو را نبود فنا

از سر دل بیرون نه ای بنمای رو کایینه ای

گویی مرا چون می روی گستاخ و افزون می روی

بنگر که در خون می روی آخر نگویی تا کجا

گفتم کز آتش های دل بر روی مفرش های دل