بیش حکمت خود ار خرد باشم

که مه ما و مه بود و هستی ما

به خودی مان کن از بدیها پاک

چه بود پیش پاک مشتی خاک

من که باشم که نیک و بد باشم

بد ما نیک شد چو پذرفتی

بد شود نیک ما چو نگرفتی