بد ما نیک شد چو پذرفتی

چه بود پیش پاک مشتی خاک

بیش حکمت خود ار خرد باشم

من که باشم که نیک و بد باشم

بد شود نیک ما چو نگرفتی

بدو نیکم همه تویی یارب

وز تو خود بد نیاید اینت عجب